Terugblik op een bewogen tandemtocht

Thomas TandemHet laatste half jaar was zonder twijfel de meest bijzondere periode uit mijn leven. Veel van de dromen die voor het starten van mijn fietsproject had, hebben plaatsgemaakt voor echte ervaringen die alle zintuigen hebben doen overwerken. Met het starten van dit fietsavontuur nam ik een groot risico. Zou het fietsen op een tandem niet enorm tegenvallen? Zouden vrijwilligers wel bereid zijn met me mee te trappen? Zouden mijn avonturen mensen ook daadwerkelijk inspireren zoals beoogd? Nu ik terug in Nederland ben en met een helicopterview kan terugkijken op het hele project, geef ik  graag de verrassende antwoorden op deze drie vragen.

Even bijpraten
Via Twitter, Facebook en Instagram heb ik de ervaringen real-time tijdens mijn reis gedeeld met de wereld. Tevens blikte ik maandelijks terug op de hoogtepunten als gastblogger voor Thailandblog.nl. Achteraf bezien vormen deze blogberichten de perfecte samenvatting van mijn project. Een overzicht van de verschenen verslagen:

17-04-2014:    Het laatste hoofdstuk
14-03-2014:    Van Nong Khai naar Chiang Mai, de bergetappe
10-02-2014:    Laos, een reis terug in de tijd
29-12-2013:    Thomas Elshout en de fietsende monnik
23-11-2013:    Hoe blij kun je zijn met een simpel bord eten?
17-10-2013:    Op een tandem door Thailand voor het goede doel

De eerste meters van mijn fietstocht in Chachoengsao, toen nog met aanhanger

De eerste meters van mijn fietstocht in Chachoengsao, toen nog met aanhanger

Viel het fietsen op een tandem tegen?
Ja en nee. Fysiek waren de eerste weken slopend, dat geef ik ronduit toe. Na een dag fietsen op een zwaar bepakte tandem, in het begin zelfs nog met aanhanger, was ik doodmoe. In die eerste periode moest ik snel toegeven aan het feit dat een avondvullend programma door de intense fysieke inspanning en vele nieuwe indrukken niet haalbaar was. Maar al snel kwamen de eerste learnings en bereikte ook mijn (fiets)conditie het benodigde peil.

De aanhanger verkocht ik aan een fietsfanaat in Bangkok, veel overbodige kleding gaf ik weg aan het goede doel. De fietsetappes beperkte ik tot de weekdagen zodat het weekend ook echt een weekend bleef en mijn energie ook buiten de pedalen meer ruimte kreeg. Tevens laste ik een verplichte break in op het heetste moment van de dag. Na een week of 6 was het fietsen niet langer het doel van de dag maar simpelweg het middel om ergens te komen. Het doel was nu de psychologie achter het fietsen verder te ontdekken.

De waanzinnig spontane reacties van Thaise mensen op mijn tandem maakte het de zware inspanning volledig waard!

De Thaise reactie op de tandem

In de eerste periode vroeg ik me met regelmaat af of het fietsen op een tandem me wel het beoogde plezier zou gaan brengen. Het leek eerder een uitputtingsslag dan een fietsreis voor m’n plezier. Ware het niet dat mijn komst overal een ware golf van enthousiasme veroorzaakte. Het bleek al snel onmogelijk om ongezien groepjes Thaise mensen te passeren. Al was het fietsen soms nog zo zwaar, de goedlachse reacties, de hilarische handgebaren, de ontelbare ‘oeeh’s!’ en ‘aaaahh’s!’ maakten het allemaal de moeite waard!

Waren vrijwilligers bereid mee te fietsen?
Voor vertrek was het idee om continu een bijrijder op de tandem te hebben. In praktijk pakte dat echter wat anders uit. Allereerst voerde mijn reis doelbewust door toeristenarme gebieden waardoor ik voor een bijrijder al snel op de locals was aangewezen. Die vonden de fiets prachtig maar vonden het meefietsen in de regel te (in)spannend. Als er al een local bereid was om een lange afstand mee te overbruggen dan was de praktische vervolgvraag direct: en hoe kom ik dan terug? De eerste echte bijrijder op een lange afstand leerde me echter nog een andere belangrijke les.

Met Italiaan Fabrizio in Bangkok, klaar voor de fietstocht naar Ayutthaya

Met Italiaan Fabrizio in Bangkok, klaar voor de fietstocht naar Ayutthaya

Op het traject van Bangkok naar Ayutthaya heeft Italiaan Fabricio (aka The Dude) me bijgestaan. De avond ervoor had ik hem nog wel met wat biertjes over de streep moeten trekken, maar hij was er, 8 o’clock sharp! De eerste uurtjes op de fiets waren beregezellig, het gesprek van de avond ervoor werd vrolijk voortgezet. Maar al snel merkte ik dat mijn medepasagier met hetzelfde beginnersleed begon te kampen waar ik zelf net van genezen was: zadelpijn, zere rug en verzuring in de benen. Met de beste bedoelingen verwerd een enthousiaste bijrijder daardoor al snel klagende bagage!

Met de nodige inspanningen was het me ongetwijfeld gelukt om meer lange afstanden met een bijrijder te overbruggen. Gezien schaarste in bijrijders met de juiste conditie en wilskracht die  zienderogen nodig was die taak te volbrengen, heb ik snel besloten mijn energie te richten op het vinden van bijrijders uit vrijwilligersprojecten voor kortere, inspirerende ritjes op de fiets. De lange afstanden die ik door die keuze dus wel alleen moest volbrengen, bleken welkome momenten van rust waarin ik alle belevenissen eens rustig kon verwerken.

Uiteindelijk leverde mijn reis langs bijzondere vrijwilligersprojecten in Thailand en Laos 14 inspirerende verhalen van bijrijders op.

Hebben mijn verhalen jullie geïnspireerd?
Persoonlijk heb ik met mijn fietsproject met name beoogd om jullie als volgers te inspireren. Ik wilde graag laten zien dat je alleen door het veranderen van het vervoersmiddel een heel andere reis kunt beleven. Door vliegtuig, bus of trein te vervangen door de fiets krijg je een heel andere indruk van een land. Je stopt op plaatsen waar je anderen letterlijk voorbij ziet rijden. Door het tempo krijg je de kans om betrokken te raken bij lokale rituelen. Je ervaart een ongekend gevoel van vrijheid en leert de kleine dingen weer helemaal te waarderen. Niet eerder heb ik zo intens genoten van een simpel bord eten, een warme douche of een eenvoudig bed.

Bezoek aan een projectsite van OpenAid met vrijwilliger Krit

Bezoek aan een projectsite van OpenAid met vrijwilliger Krit

Tegelijk heb ik laten zien dat met name Thailand véél meer is dan een paradijselijk land waar je hele dagen aan het strand kunt liggen, je stuk kunt gaan op fullmoon parties of slenteren langs de zoveelste toeristenmarkt. Niet alleen gaven mijn bezoeken aan vrijwilligersprojecten een blik op Thailand die veel verder rijkt dan die van de gemiddelde toerist (met als beste voorbeeld het aangrijpende verhaal van Krit van OpenAid in Pattaya), het liet ook zien hoe je zelf gemakkelijk een bijdrage kunt leveren terwijl je reist (door bijvoorbeeld een bezoek te brengen aan het COPE Visitor Centre of Restaurant Makphet).

De reacties die mij via social media, Thailandblog.nl, deze website en via e-mail hebben bereikt, zijn eigenlijk louter positief. Maar het mooiste waren toch de reacties van reizigers die ik onderweg ontmoet heb, temeer omdat zij met precies hetzelfde gevoel rondreizen wat mij uiteindelijk heeft bewogen om dit project te starten: iets teruggeven terwijl je reist. Op mijn laatste lange reis naar Australië en Nieuw Zeeland merkte ik dat het enkel consumeren me tegen begon te staan. De maand vrijwilligerswerk waarmee ik die reis toen afsloot heeft mij blijvend geïnspireerd. Het is heel gemakkelijk om iets goeds terug te doen voor je omgeving terwijl je reist. Met 1bike2stories heb ik voor mezelf bewezen dat fantasie de enige grens is van wat je in werkelijkheid kunt bereiken.

Langs deze weg wil ik jou als volger bedanken voor je aandacht. Ik hoop je -op welke manier dan ook- geïnspireerd te hebben met mijn project. Heb je vragen, schroom dan niet om die met mij te delen via een reactie op dit artikel of via e-mail.

Terug naar de homepage

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>